Człowiek, który odebrał kilkanaście lat życia niewinnemu – dziś stawia zarzuty mnie. Kilka słów o prokuratorze Piotrze Woźniaku

Piszę ten tekst jako poseł, przeciwko któremu prokurator Piotr Woźniak prowadzi postępowanie i stawia zarzuty. Ale przede wszystkim piszę jako obywatel, któremu trudno pogodzić się z tym, że w Polsce w 2025 roku człowiek obciążony taką historią wciąż może decydować o ludzkich losach – i nadal budzić poważne wątpliwości co do standardów państwa prawa.

25 lat sprawy, kilkanaście lat za kratami. Historia Marka N.

10 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie prawomocnie uniewinnił Marka N., pseudonim „Marek z Marek”, oskarżonego o podwójne zabójstwo w pubie „Tartak” w 2000 roku w Nowym Dworze Mazowieckim. Postępowanie trwało łącznie 25 lat. Sąd nie tylko uniewinnił oskarżonego, ale też uchylił wobec niego tymczasowy areszt.

To nie jest „zwykła” sprawa, w której sąd po latach uznał, że są wątpliwości. To historia człowieka, który spędził kilkanaście lat w więzieniu po nieprawomocnym wyroku dożywocia – a dziś okazuje się, że główny dowód w tej sprawie był, mówiąc delikatnie, dramatycznie słaby. Jak opisywały media, kluczowym dowodem były zeznania jednej kobiety, która rozpoznała domniemanego sprawcę po oczach i sylwetce, choć napastnik miał mieć na sobie kominiarkę. To słynne już „zabójcze spojrzenie”, na którym przez lata oparto wizję dożywotniego więzienia.

Dziennikarze i eksperci wskazywali przy tej sprawie na szereg błędów śledztwa i wątłość materiału dowodowego. Zwracano uwagę, że ignorowano argumenty obrony, opinie ekspertów, a także głosy organizacji zajmujących się prawami człowieka. Mówiono również o świadkach, którzy mieli twierdzić przed sądem, że byli przymuszani do pomawiania oskarżonego.

Wyobraźmy sobie przez chwilę ten wymiar tragedii:

• kilkanaście lat życia za kratami,

• piętno „podwójnego mordercy”,

• świadomość, że całe otoczenie patrzy na ciebie jak na zabójcę,

• a na końcu – po ćwierć wieku – sąd mówi: „jest pan niewinny”.

Państwo, które dopuszcza do takich dramatów, ma obowiązek nie tylko wypłacić odszkodowanie, ale przede wszystkim – odpowiedzieć na pytanie: kto za to odpowiada? I czy poniesie jakiekolwiek konsekwencje?

Skompromitowany prokurator Piotr Woźniak? Wrabiał ludzi w zabójstwa, teraz chce wrobić ministra Ziobrę i polityków Suwerennej Polski w rzekomą aferę Funduszu Sprawiedliwości. Jak mówią inni śledczy – to fachowiec od wymuszania fałszywy zeznań. Gratulacje dla mecenasa… https://t.co/NrinBqAFYc

— Jack Strong 🇵🇱 (@JackStrongPL) December 10, 2025

Akcja „Widelec” – Tuskowa wojna z kibicami i rola prokuratora Woźniaka

Postać prokuratora Piotra Woźniaka przewija się w różnych głośnych sprawach ostatnich dwóch dekad. Jedną z nich jest tzw. Akcja „Widelec” – symboliczny przykład tego, jak rząd Donalda Tuska traktował środowiska kibiców: jak wroga politycznego, który ma zostać spacyfikowany przy pomocy prokuratury, policji i sądów.

Akcja „Widelec” to setki zatrzymań, pokazowe konferencje, areszty wydobywcze, ludzie trzymani miesiącami za kratami, bo „tak trzeba”, bo taka była polityczno-medialna potrzeba chwili. W komentarzach i analizach tamtych wydarzeń wielokrotnie wskazywano na nadmierne stosowanie tymczasowych aresztów i stawianie zarzutów, które później nie wytrzymywały konfrontacji z sądem.

Według wielu relacji i analiz, prokurator Piotr Woźniak był jednym z symbolicznych uczestników tamtej politycznej akcji aparatu państwa przeciw kibicom. To właśnie tam zbudował sobie reputację prokuratora, który chętnie sięga po areszt tymczasowy, stawia ostre zarzuty i nie ma problemu, by pójść w logikę „surowo i pokazowo”.

Zadaję sobie dzisiaj pytanie:
Jeśli państwo w osobie prokuratora jest w stanie przesadzić z zarzutami i aresztami wobec kibiców, jeśli jest w stanie zaakceptować więzienie niewinnego człowieka przez kilkanaście lat – to czy ktokolwiek z nas może czuć się bezpieczny?

Akcja „Widelec” była ostrzeżeniem. Sprawa Marka N. jest dowodem, że to ostrzeżenie zostało zlekceważone.

Degradacja przez Ziobrę – i powrót człowieka pełnego kontrowersji

W 2016 roku Zbigniew Ziobro – jako minister sprawiedliwości i prokurator generalny – zdegradował Piotra Woźniaka wraz z grupą innych prokuratorów. Informowały o tym ogólnopolskie media, wskazując, że decyzja dotyczyła kilkunastu śledczych.Fakt jest prosty i bezdyskusyjny:

Prokurator Piotr Woźniak został zdegradowany decyzją ówczesnego ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry.

Jeśli były minister sprawiedliwości i obecny wiceprezes Prawa i Sprawiedliwości – człowiek, który zna ten system od środka – decyduje się na tak radykalny krok wobec konkretnego prokuratora, to znaczy, że zastrzeżenia musiały być bardzo poważne. Dziś ten sam prokurator wraca na eksponowane stanowiska. Media opisują, że po zmianie władzy został ponownie awansowany i znów jest jednym z najważniejszych śledczych w Polsce.

Mamy więc sytuację, w której:

• prokurator zdegradowany za czasów rządów Zjednoczonej Prawicy,

• obciążony historią spraw takich jak Akcja „Widelec”,

• związany z dramatem człowieka, który po 25 latach został uniewinniony,

dzisiaj znów odgrywa kluczową rolę w polskim wymiarze sprawiedliwości.

Czy naprawdę nikt w obecnym obozie rządzącym nie widzi w tym problemu?

Sprawa Marcina Romanowskiego – prokurator pod lupą

To nie jest tylko historia „dawnych” spraw. Dziś nazwisko prokuratora Piotra Woźniaka pojawia się także przy sprawie mojego klubowego kolegi, byłego wiceministra sprawiedliwości i posła na Sejm RP Marcina Romanowskiego, który jednocześnie jest przedstawicielem polskiego Sejmu w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy. Zatrzymanie posła Romanowskiego, przeprowadzane przy udziale służb specjalnych, od początku budziło ogromne kontrowersje – zarówno ze względu na sposób działania wobec parlamentarzysty, jak i na kwestię immunitetu Rady Europy, który powinien gwarantować szczególną ochronę przed arbitralnym pozbawieniem wolności.

Co szczególnie ważne – jak opisywali publicyści i prawnicy – w odrębnym postępowaniu dotyczącym bezprawnego pozbawienia wolności posła Marcina Romanowskiego prokurator Piotr Woźniak ma status osoby odpowiedzialnej za te działania. To suchy fakt procesowy: nie on podpisał decyzję o zatrzymaniu, ale brał udział w czynnościach z posłem już po zatrzymaniu, podpisywał uzasadnienie przedstawienia zarzutów i przesłuchiwał parlamentarzystę, którego status prawny – jako osoby objętej immunitetem Rady Europy – był w najwyższym stopniu wątpliwy.

Mamy więc do czynienia z sytuacją, w której:

• ten sam prokurator, który jest wiązany z dramatem Marka N.,

• ten sam, który brał udział w Akcji „Widelec” i został zdegradowany przez Zbigniewa Ziobrę,

• sam staje się osobą, która łamie immunitet posła opozycji.

To nie są drobne uchybienia. To jest pytanie o fundamenty państwa prawa. Jeśli prokurator w ogóle dopuszcza się działań, które powodują, że sam trafia w pole widzenia organów ścigania jako potencjalny sprawca bezprawnego pozbawienia wolności parlamentarzysty – to jak można powierzać mu dalej jakiekolwiek wrażliwe sprawy wobec polityków opozycji?

Ten sam człowiek dziś stawia zarzuty mnie

Nie piszę tego z perspektywy teoretycznej. Prokurator Piotr Woźniak stawia zarzuty także mnie, posłowi na Sejm RP. Wraz z innym prokuratorem – znanym z udostępniania w mediach społecznościowych wpisów polityków Koalicji Obywatelskiej – prowadzi postępowanie przeciwko mnie.

Mój przypadek pokazuje inną twarz tego problemu:

• z jednej strony mamy niewinnego człowieka, który kilkanaście lat życia spędził w więzieniu,

• z drugiej – mamy kibiców z Akcji „Widelec”, po latach dochodzących sprawiedliwości,

• z trzeciej – mamy parlamentarzystów opozycji, wobec których działa prokurator obciążony poważnymi kontrowersjami, zdegradowany wcześniej przez lidera mojego obozu politycznego.

W normalnym, zdrowym państwie prawa taka osoba nie powinna prowadzić żadnych spraw o dużym ciężarze gatunkowym, a tym bardziej dotykających wolności obywateli czy działalności opozycji.

Prawdziwe pytanie: kiedy ktoś za to odpowie?

Dla mnie ta historia nie jest tylko opowieścią o jednym prokuratorze. To test dla całego systemu.

Jeżeli:

• niewinny człowiek spędza kilkanaście lat w więzieniu,

• sąd po 25 latach mówi: „jest niewinny”,

• pojawiają się poważne wątpliwości co do sposobu prowadzenia śledztwa,

• padają publiczne zarzuty dotyczące możliwego przymuszania świadków,

• ten sam prokurator ma w życiorysie udział w Akcji „Widelec”,

• został zdegradowany przez ministra sprawiedliwości z PiS,

to normalną reakcją państwa powinno być:

1. natychmiastowe, transparentne postępowanie wyjaśniające,

2. ewentualna odpowiedzialność dyscyplinarna i karna,

3. odsunięcie takiej osoby od spraw, które decydują o ludzkiej wolności.

Tymczasem dziś w Polsce obserwujemy coś dokładnie odwrotnego: ludzie, wobec których istnieją poważne zastrzeżenia, wracają na świecznik, prowadzą najgłośniejsze sprawy, a ich decyzje uderzają w obywateli, kibiców i posłów opozycji.

Na koniec – o czym jest ten tekst?

Ten tekst nie jest o mnie. To, że prokurator Woźniak stawia zarzuty również mnie – pokazuje tylko, jak bardzo niebezpieczne jest oddanie takiej osobie tak wielkiej władzy nad ludzkim życiem.

Ten tekst jest o:

• Marku N., który po 25 latach usłyszał: „jest pan niewinny”,

• kibicach z Akcji „Widelec”, którzy stali się ofiarami politycznej wojny Donalda Tuska z kibicami,

• decyzji Zbigniewa Ziobry o degradacji tego konkretnego prokuratora,

• i o państwie, które ma dziś obowiązek odpowiedzieć na proste pytanie:

Czy człowiek z taką historią i takimi wątpliwościami powinien w ogóle dalej decydować o czyjejkolwiek wolności?

Ja odpowiadam jasno: nie. I będę o tym mówił tak długo, jak długo w Polsce będą ludzie tracący lata życia przez błędy albo nadużycia tych, którzy mieli stać na straży prawa.