Serwis Niezależna.pl publikuje komentarz Antoniego Rybczyńskiego zatytułowany „Putin pod ścianą”, w którym ocenia on, że wojna z Ukrainą idzie w kierunku niekorzystnym dla Kremla. W tej narracji dotychczasowy model „wojny na wyczerpanie”, nastawiony na stały dopływ ludzi i stopniowe miażdżenie oporu, przestaje domykać się w oczekiwany rezultat.
Rybczyński wskazuje kilka sygnałów, które mają składać się na rosnącą presję: rekordowo małe zdobycze terytorialne, spadek chętnych do podpisywania kontraktów z wojskiem oraz kryzys paliwowy w Rosji wywołany atakami dronów na rafinerie. W jego ocenie uderzenia nie ograniczają się przy tym do celów stricte związanych z eksportem ropy — kluczowe ma być doprowadzanie do braków paliwa, bo to uderza w gospodarkę, armię i zwykłych ludzi. Autor pisze też, że „middle strike”, czyli ataki w cele na zapleczu frontu, mają komplikować plany Rosjan i coraz wyraźniej odcinać od Rosji okupowany Krym.
Problemy z rekrutacją i pytanie, czy armia nadąża za planem
Wątek rekrutacji jest w tekście centralny. Autor podkreśla, że fundamentem wojny na wyczerpanie jest stały strumień żołnierzy zasilających front, a w Rosji ostatnio pojawiały się trudności z werbunkiem kontraktowym. Wskazuje, że w Moskwie napływ rekrutów ma spadać o jedną trzecią, a w porównaniu kwartałów 2025 i 2024 (oraz w ujęciu 2026 do 2025) liczba kontraktowców ma maleć odpowiednio o połowę i o 20 proc. Rybczyński dodaje, że rekrutacja odbywa się według opisu głównie „na policję”, czyli propozycje pójścia do wojska mają trafiać do zatrzymanych podejrzanych o złamanie prawa w zamian za zakończenie postępowania.
W materiale pojawia się też zestawienie strat. Autor przywołuje informacje, że od początku pełnoskalowej inwazji w 2022 roku zginęło „prawie 500 tys.” rosyjskich żołnierzy, a prezydent Finlandii Alexander Stubb mówił o zabijaniu od grudnia około 35 tys. rosyjskich żołnierzy miesięcznie, z czego zdecydowana większość ma być ofiarami ataków dronów. Rybczyński zaznacza jednocześnie, że Kreml — jego zdaniem — nie zamierza kończyć wojny szybko i liczy na możliwość dalszej walki przez dwa–trzy lata.
Scenariusze przełomu: mobilizacja, broń jądrowa, Białoruś albo uderzenia w NATO
Zdaniem autora, jeśli Putin nie chce usiąść do stołu rozmów (a „nie ma oznak” takiej gotowości), pozostaje zmiana przebiegu konfliktu. Rybczyński wymienia wtedy kilka ścieżek: mobilizację, użycie taktycznej broni atomowej oraz wciągnięcie Białorusi do działań. Pisze też o alternatywie w postaci eskalacji przez działania hybrydowe, w tym uderzenia wymierzone w kraje bałtyckie.
W tekście pojawiają się informacje o możliwej nowej fazie mobilizacji, która miałaby nadejść po wrześniowych wyborach do Dumy i dostarczyć co najmniej 300 tys. nowych żołnierzy. Taki krok — jak argumentuje Rybczyński — mógłby pozwolić Rosji liczyć na efekt podobny do opisywanego jako „wielka wojna ojczyźniana”, czyli masowe rzucanie ludzi do ataku. Autor opisuje także ryzyko użycia broni jądrowej taktycznej: z jednej strony ma to być narzędzie łatwe do szybkiego użycia i mogące wywołać strach oraz skłonić do ustępstw, z drugiej jednak podkreśla polityczny i wizerunkowy koszt złamania tabu.
Osobny fragment dotyczy Białorusi. Rybczyński pisze o ćwiczeniach z bronią jądrową przeprowadzonych na szeroką skalę w maju, ukierunkowanych na symulowane użycie sił jądrowych przy agresji na europejskim teatrze działań wojennych. Zaznacza, że na Białorusi znajduje się już rosyjska taktyczna amunicja jądrowa, a armia Łukaszenki ma systemy rakietowe Iskander zdolne do przenoszenia tego typu ładunków. Autor wskazuje też, że Kijów mówi o ryzyku ponownego otwarcia frontu północnego i stawiał ultimatum Łukaszence ws. elementów pomagających w atakach dronów, choć — jak pisze — nie doszło do akcji ukraińskich specjalsów, co może oznaczać ustępstwa Mińska.
Największe zagrożenie? Oś w stronę NATO
Konkluzja tekstu prowadzi do tezy, że Kreml będzie szukał zewnętrznego wroga, jeśli wojna z Ukrainą miałaby się skończyć bez poważnych sukcesów. Rybczyński argumentuje, że priorytetem dla Rosji jest utrzymanie reżimu, a naturalnym celem w takim scenariuszu miałoby być NATO, postrzegane jako najsłabsza część w postaci trzech bałtyckich państw: Litwy, Łotwy i Estonii. Autor opisuje też, że w zachodnich ocenach pojawiają się ostrzeżenia przed możliwą agresją Rosji na wschodnią flankę, zarówno hybrydową, jak i konwencjonalną, oraz że widoczne mają być przygotowania infrastrukturalne i organizacyjne.
Na tym tle Rybczyński zaznacza, że — jego zdaniem — jeżeli przyjdzie do ryzyka konfliktu z NATO „dla ratowania reżimu”, Putin może to zrobić, mimo skali i kosztów takiego kroku.
Materiał został przygotowany na podstawie źródła: Putin pod ścianą. „Gazeta Polska”: Ryzyko nie tylko dla Ukrainy.
Zachęcamy również do odwiedzenia strony głównej źródła: Niezależna.pl.
